Volg me op facebook Of volg me op Twitter
Max Sipkes
Teksten Recent Contact Verbeeld Oude meuk Links
log in
Burgerpesten

Ha. De gemeenteraad schrijft een columnwedstrijd uit. Inleveren voor 12 september, maximaal  500 woorden. De winnaar ziet zijn column (onbezoldigd, hum) terug in het stadsblad. Het thema: de lokale democratie.  Ik vind dat moedig. De raad roept niet op tot een brief, we hoeven geen inspraak te plegen, we hoeven niet te protesteren, maar we mogen de column, het meest vrije genre in de schrijverij, inzetten.  Ik heb even getwijfeld. Wat valt er te vertellen? Welke aanbevelingen zou ik kunnen doen?

Ik ben er uit. Het onderwerp kwam als een kanonslag  door de telefoon binnen  toen een ambtenares me belde. We vroegen het stadhuis voor een film (een lofzang op de stad) een uurtje een stopcontact te mogen gebruiken. Ik vertelde dat meer dan zeventig Haarlemmers belangeloos en enthousiast meewerken. En ik zei dat het zo leuk en gezellig is allemaal. En dat de burgemeester er ook in optreedt.

Ik ga dat dat eerst intern even afstemmen’, zei de ambtenares  zuinig.  En toen ze terugbelde zag ik in dat ik een levensgrote fout had gemaakt. Want ik heb in mijn strategie de vierde macht over het hoofd gezien. Stom stom stom. In de lokale trias politica lijkt het allemaal goed geregeld. Maar wie zo denkt rekent buiten de waard. Want er is ook nog zoiets als de ambtenarij.  

Zal ik haar naam hier noemen? Ik twijfel. Ze is alleen maar ambtenaar. Ze moet doen wat de politiek wil. Dus verwachtte ik geen problemen met die stroom. Mis. Twee dagen na mijn vraag is alles afgestemd en het antwoord is:  ‘nee. Daar kunnen we echt niet aan beginnen. Stel dat iedereen dat wil’. Ik werp tegen dat ik van mijn kruk val. Ik zeg dat ik het niet snap.  Ik opper dat de gemeente dienstbaar zou kunnen zijn. Ik zeg dat ik bezwaar ga maken. Zij zegt: doe dat maar. Ik dacht: #@%$*&!.

In het filmproject zit ook, heel  enthousiast, gemeenteraadslid Moussa Aynan.  Hem even gebeld natuurlijk. Hij op de fiets naar het stadhuis.  De uitkomst: we kunnen vanaf nu 24 uur per dag stroom krijgen als we willen. Maar als we Moussa niet hadden gehad was een bezwaarschrift de enige weg naar de stroomvoorziening.  Of een rel. Of de krant. Of een demonstratie.

Deze column gaat over lokale  democratie? Mag ik dus echt wat zeggen? Prima. Fijn. Dan wil ik nu weten wat er met mevrouw gebeurt. Ontslag? Bijscholing? Pek met veren?  En wat gebeurt er met haar baas? Schorsing, een  jaar geen gratis koffie? Werkstraf? En wie gaat daar over?  De wethouder? De burgemeester? En wie controleert de wethouder? Wie de burgemeester?  Wie gaat er over service en dienstbaarheid?

Ik weet het antwoord. De  gemeenteraad is de baas. We stemmen volgend jaar bij de raadsverkiezing toch niet op ambtenaren? En we kiezen ook geen burgemeester of wethouders. De essentie van de lokale democratie wordt bepaald door 39 raadsleden. Deze staan kennelijk toe dat ambtenaren vergaderen over stopcontacten.  

Dus ik ga haar naam hier niet noemen. Ook niet die van haar baas. Wie de schoen past trekke hem aan. Ik heb 39 paar schoenen in gedachte.  En daar had ik 524 woorden voor nodig.