Volg me op facebook Of volg me op Twitter
Max Sipkes
Teksten Recent Contact Verbeeld Oude meuk Links
log in
Foto's per duif

Een van de leukste klussen bij Haarlems Dagblad was de Overlevingstocht. Het was omstreeks 1982 dat Wiebe en Anna Cool met het idee kwamen: een reisje van een dag of vijf voor kinderen vanaf een jaar of 13: zonder geld op zak. Nou ja, een kwartje, om in een telefooncel het thuisfront te bellen in geval van nood. De tocht is dacht ik vier keer gehouden. Haarlems Dagblad stuurde mij als deelnemer en verslaggever mee. 

Iedere dag belde ik een verhaal door. Het versturen van de foto was een vrijwel onmogelijke opgave. Er waren wel enkele persbureaus met een fotozender, maar die waren allerminst mobiel. En de tocht verliep enorm onvoorspelbaar. We wisten nooit waar we 's avonds zouden slapen. (Zelfs niet óf we zouden slapen). 

De Haarlemse groenteman Carel van Zijp kwam met een oplossing. Als duivenmelker kende hij het gemak van de postduif. Zo ging er een wereld voor me open. Ongelooflijk hoe snel een duif het land doorkruist (in een uurtje). En trefzeker waren ze ook. Aan het begin van de tocht kreeg ik genoeg duiven mee om dagelijks een filmpje naar de krant te sturen. De halfkleinbeeld cameraDaarvoor had ik een Olympus PEN-halfkleinbeeldcamera mee. (Kleinere beeldjes om het gewicht van de film te beperken).  In het donker stopte ik een rolletje in een kokertje dat de duif om zijn poot kreeg. Carel bracht het buisje naar Fotopersbureau de Boer in Haarlem waar het ontwikkeld en afgedrukt werd. En zo kwam het allemaal in de krant. Het ging geen enkele keer mis.  

De tocht was iedere keer een feest. Het bleek helemaal niet moeilijk om in groepjes van vier (drie kinderen en een volwassene) zonder geld door het land te reizen. Overal kwamen we mensen tegen die er de lol wel van inzagen om onderdak en eten te geven. En, teruggekomen, was aan de reactie van lezers te merken dat ze van de verhalen hadden genoten. Ik heb ze helaas niet meer. 

Bewijs van deelname Overlevingstocht (ca 1983)

Aan de laatste tocht heb ik andere herinneringen. De VPRO had belangstelling, en ik werd ingehuurd als redacteur. Elk groepje kreeg een video-camera mee met de opdracht een video-dagboek te maken. De reis heette toen: Vpro's goedkoopste vakantie. Het karakter van de tocht veranderde daardoor. Want televisie kan de zaak ook verpesten.  Hoewel het met veel mooie motieven was bedacht moest het resultaat spannende televisie zijn. Zo gebeurde het dat de programmamaakster, Trudy van Keulen, (stiekem) situaties in scene zette. Ik was daar enorm teleurgesteld door, temeer omdat zij een grote naam had als programmamaker van documentaires voor kinderen. 

De overlevingstocht was een feest.